វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
យោ
ន. [យោ]
សូរលាន់មាត់ ដោយអស្ចារ្យ, ស្ងើច, កោត; សរសើរ, ប្លែកក្នុងចិត្ត :
សូរលាន់មាត់ ដោយអស្ចារ្យ, ស្ងើច, កោត; សរសើរ, ប្លែកក្នុងចិត្ត :
សូរលាន់មាត់ ដោយអស្ចារ្យ, ស្ងើច, កោត; សរសើរ, ប្លែកក្នុងចិត្ត :
“យោ! ប្លែកណាស់តើ!, យោ! ម្ល៉ឹងម៉ឹងឬ?។”