វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រងេរងើ
គុ.កិ., គុ. [រ-ងេ-រ-ងើ]
ដែលងេងើៗរឿយៗ; ដែលទញ់ទាល់វិលវល់ស្មារតីមមិងមមាំង។
ដែលងេងើៗរឿយៗ; ដែលទញ់ទាល់វិលវល់ស្មារតីមមិងមមាំង។
ដែលងេងើៗរឿយៗ; ដែលទញ់ទាល់វិលវល់ស្មារតីមមិងមមាំង។
“”
(និយាយថា រងីរងើឬល្ងីល្ងើ ក៏មាន, តាមទម្លាប់ប្រើ)។