វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រង្កៀក
កិ. [រង់-កៀក]
ចាប់កៀកយោគចុះយោគឡើងឱ្យរលុង ដើម្បីដកចេញឬដើម្បីឱ្យចុះជ្រៅ :
ចាប់កៀកយោគចុះយោគឡើងឱ្យរលុង ដើម្បីដកចេញឬដើម្បីឱ្យចុះជ្រៅ :
ចាប់កៀកយោគចុះយោគឡើងឱ្យរលុង ដើម្បីដកចេញឬដើម្បីឱ្យចុះជ្រៅ :
“ចាប់បង្គោលរង្កៀក។”
ងាកចុះងាកឡើងរឿយៗ ដូចគេចាប់រង្កៀក :
“រង្កៀកក្បាល, រង្កៀកខ្លួន។”