វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រង្វង់
ន. [រង់-វង់]
ទីឱកាសក្នុងវង់មូល :
ទីឱកាសក្នុងវង់មូល :
ទីឱកាសក្នុងវង់មូល :
“រង្វង់មាត់ល្អី។”
(គណិត.) សំណុំចំណុចទាំងអស់នៅក្នុងប្លង់មួយដែលមានចម្ងាយថេរពីចំណុចនឹងមួយនៃប្លង់នោះ។
“”
រង្វង់ដែលស្របនឹងខ្សែអេក្វាទ័រ ហើយមានរយៈទទឹង ៦៦ដឺក្រេ៣៣មីនុត នៅសងខាងខ្សែអេក្វាទ័រ។ រង្វង់ប៉ូលខាងជើងហៅថា រង្វង់ប៉ូលអាកទិក ឯរង្វង់ប៉ូលខាងត្បូងហៅថា រង្វង់ប៉ូលអង់តាកទិក។
“”