វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រង្វឹង
ន. [រង់-វឹង]
ប្រដាប់មានស្លាបធ្វើដោយឫស្សី មានភ្លៅមានដៃសណ្ឋានជារហាត់ ធំខ្ពស់ស្រោង មានជើងខ្ពស់សម្រាប់ព័ទ្ធសូត្រឬអំបោះ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ប្រដាប់មានស្លាបធ្វើដោយឫស្សី មានភ្លៅមានដៃសណ្ឋានជារហាត់ ធំខ្ពស់ស្រោង មានជើងខ្ពស់សម្រាប់ព័ទ្ធសូត្រឬអំបោះ :
ឧទាហរណ៍
“ស្លាបរង្វឹង, ជើងរង្វឹង។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់