វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រញ៉ាល់
គុ.កិ. [រ-ញ៉ាល់]
ដែលឈូឆរ, ស្ទុះស្ទា ដោយរួសរាន់រាល់គ្នាឬដែលពោលពាក្យរញ៉រួសរាន់ :
ដែលឈូឆរ, ស្ទុះស្ទា ដោយរួសរាន់រាល់គ្នាឬដែលពោលពាក្យរញ៉រួសរាន់ :
ដែលឈូឆរ, ស្ទុះស្ទា ដោយរួសរាន់រាល់គ្នាឬដែលពោលពាក្យរញ៉រួសរាន់ :
“ស្ទុះរញ៉ាល់, មាត់រញ៉ាល់។”