វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រណប
ន. [រ-ណប]
ប្រដាប់សម្រាប់អប, របស់ដែលអបពីលើគេ :
ប្រដាប់សម្រាប់អប, របស់ដែលអបពីលើគេ :
ប្រដាប់សម្រាប់អប, របស់ដែលអបពីលើគេ :
“រណបជញ្ជាំង។”
(ព.ប្រ.) អ្នកដែលរងបន្ទាប់គេ :
“ធ្វើជារណបគេ។”
អ្នកដែលជួយការពារឬជួយស្រោបដណ្ដប់ដូចគេអបស្ទប :
“អាងមានរណប។”