វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រណែង
ន. [រ-ណែង]
ចម្រៀកឈើឬឫស្សីជាដើម ដែលវាយភ្ជាប់លើបង្កង់។
ចម្រៀកឈើឬឫស្សីជាដើម ដែលវាយភ្ជាប់លើបង្កង់។
ចម្រៀកឈើឬឫស្សីជាដើម ដែលវាយភ្ជាប់លើបង្កង់។
“”
ពាក្យសម្រាប់និយាយផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ រណោងថា :
“រណែងរណោង រណោងពេញពាស, រតែងរតោង។”
(ច្រើនតែហៅ ដៃរណែង)។