វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រណ្ដៅ
ន. [រន់-ដៅ]
ក្រហូងរាក់ឬជ្រៅកើតអំពីជីក, កកាយឬដាប់ជាដើម :
ក្រហូងរាក់ឬជ្រៅកើតអំពីជីក, កកាយឬដាប់ជាដើម :
ក្រហូងរាក់ឬជ្រៅកើតអំពីជីក, កកាយឬដាប់ជាដើម :
“រណ្ដៅសសរ, រណ្ដៅក្ដាម, រណ្ដៅជ័រ។”
ឋាននរកដែលមានសណ្ឋាន ដូចជារណ្ដៅយ៉ាងធំ។
“”
អុជបីប៉ុយ គឺអុជសាច់មនុស្សបីអន្លើដោយប៉ុយ ដើម្បីឱ្យសះជារោគ។
“”