វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រណ្ដំ
កិ. [រន់-ដំ]
ដំគ្នារឿយៗ, ប៉ះឬទង្គិចគ្នាដូចគេដំរឿយៗ :
ដំគ្នារឿយៗ, ប៉ះឬទង្គិចគ្នាដូចគេដំរឿយៗ :
ដំគ្នារឿយៗ, ប៉ះឬទង្គិចគ្នាដូចគេដំរឿយៗ :
“ចានរណ្ដំគ្នា។”
(ព.ទ.បុ.) នៅក្នុងលំនៅឬក្នុងបន្ទុកមួយចេះតែប្រទូស្តគ្នារឿយៗឥតស្រាក ដូចជាចានក្នុងរាវមួយរណ្ដំគ្នា។
“”
(ព.ប្រ.) ប្រទូស្តតែគ្នាឯង។
“”