វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រនះ
គុ.កិ. [រ-នះ]
(ម.ព. ននះ)។
(ម.ព. ននះ)។
(ម.ព. ននះ)។
“”
មាត់ព្រៃឬវាលក្បែរមាត់ព្រៃ :
“រនះព្រៃ, ព្រៃរនះ, វាលរនះ។”
គំនរស្លឹកឈើ :
“រនះស្លឹកឈើ។”
ជើងជង់ដែលគាស់រម្លើងឡើងហើយនៅមិនទាន់ដុត :
“ប្រមូលរនះគរដុត គឺប្រមូលជើងជង់គរដុត។”
(ប្រើតាមទម្លាប់ដោយស្រុក)។