វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រន្ទឺ
គុ.កិ., គុ. [រន់-ទឺ]
ដែលលេចឮសាយសុសដោយបញ្ចេញសម្ដីកំញើញ, កម្ទរ, ព្យូហ៍ ឱ្យភ័យ ឱ្យញញើត :
ដែលលេចឮសាយសុសដោយបញ្ចេញសម្ដីកំញើញ, កម្ទរ, ព្យូហ៍ ឱ្យភ័យ ឱ្យញញើត :
ដែលលេចឮសាយសុសដោយបញ្ចេញសម្ដីកំញើញ, កម្ទរ, ព្យូហ៍ ឱ្យភ័យ ឱ្យញញើត :
“ឮរន្ទឺ; សម្ដីរន្ទឺ, វាស្ដីថារន្ទឺបញ្ឈឺចិត្ត។ (ព.កា.) វាឱ្យសំឡេងរន្ទឺ ខ្ញុំធ្វើមិនឮ រន្ទឺកាន់តែខ្លាំងឡើង។ ឫកពាវាបែបចើងម៉ើង សក់ក្បាលកន្ទ្រើង ទើងមើងឡើងដៃឥតក្រែង។”