វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រន្ទេប
ន. [រន់-ទេប]
សត្វបក្សីមួយប្រភេទ មាត្រតូច រាងច្រឡោសម្បុរខ្មៅ ចុងកន្ទុយឆែក សំឡេងស្រួយ ជាសត្វរកស៊ីឆាបឆក់សត្វល្អិតជាអាហារ។
សត្វបក្សីមួយប្រភេទ មាត្រតូច រាងច្រឡោសម្បុរខ្មៅ ចុងកន្ទុយឆែក សំឡេងស្រួយ ជាសត្វរកស៊ីឆាបឆក់សត្វល្អិតជាអាហារ។
សត្វបក្សីមួយប្រភេទ មាត្រតូច រាងច្រឡោសម្បុរខ្មៅ ចុងកន្ទុយឆែក សំឡេងស្រួយ ជាសត្វរកស៊ីឆាបឆក់សត្វល្អិតជាអាហារ។
“”
រូបរន្ទេបស្លាប់ឯង (ឥតគេពិឃាត) ដែលគេរើសយកមកហាលថ្ងៃឱ្យក្រៀម ហើយរុំអំបោះខ្មុកម្រ័ក្សណ៍ រក្សាទុកដោយជឿថាជាមង្គលគ្រឿងការពារមិនឱ្យភ្លើងឆេះផ្ទះបាន (សម្រាប់ជនជាកោតុហលមង្គលិក "ជនអ្នកជឿមង្គលភ្ញាក់ផ្អើល"។
“”
(ម.ព. តាយសាក ផង)។