វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
របង
ន. [រ-បង]
ចំណារមាំធ្វើរាំងភូមិ, រាំងដំណាំជាដើមសម្រាប់ការពារមិនឱ្យសត្វ ឬមនុស្សចូលបាន :
ចំណារមាំធ្វើរាំងភូមិ, រាំងដំណាំជាដើមសម្រាប់ការពារមិនឱ្យសត្វ ឬមនុស្សចូលបាន :
ចំណារមាំធ្វើរាំងភូមិ, រាំងដំណាំជាដើមសម្រាប់ការពារមិនឱ្យសត្វ ឬមនុស្សចូលបាន :
“របងភូមិ, របងចម្ការ។”
(ព.ទ.បុ.) ត្រូវឆបរ៉បនឹងអ្នកមានអំណាចទើបសត្រូវមិនហ៊ានលុកលុយមើលងាយបាន។
“”
របងមានឃ្នង។
“”