វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
របុញ
ន. [រ-បុញ]
បន្ទះឈើតូច មានដងសណ្ឋានស្រដៀងនឹងរនាស់ដៃ តែឥតធ្មេញ សម្រាប់រុញធារស្រូវ :
បន្ទះឈើតូច មានដងសណ្ឋានស្រដៀងនឹងរនាស់ដៃ តែឥតធ្មេញ សម្រាប់រុញធារស្រូវ :
បន្ទះឈើតូច មានដងសណ្ឋានស្រដៀងនឹងរនាស់ដៃ តែឥតធ្មេញ សម្រាប់រុញធារស្រូវ :
“ចាប់របុញរុញធារស្រូវ។”
(ហៅតាមទម្លាប់ដោយស្រុក, អ្នកស្រុកខ្លះហៅ ឈើរុញ)។