វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
របូត
កិ. [រ-បូត]
រលូត, ឃ្លាតចេញដូចគេចាប់បូត :
រលូត, ឃ្លាតចេញដូចគេចាប់បូត :
រលូត, ឃ្លាតចេញដូចគេចាប់បូត :
“របូតខ្សែពីដៃ, របូតឈ្នួតពីក្បាល។”
ឃ្លាតដៃផុតចេញពីចំណាប់។
“”
(ព.ប្រ.) (ស្លាប់) :
“អ្នកផ្ទះខ្ញុំឈឺធ្ងន់ណាស់យូរថ្ងៃ ស្ទើររបូតដៃជើង ...។”
(ម.ព. របាញ)។
“”
ពាក្យសម្រាប់ពោលអបទេស ឱ្យរបូតឆ្អឹងដែលស្លាក់ក្នុងបំពង់ក; តាមទំនៀម, គេតែងរកមនុស្សអ្នកធ្លាប់ប្រសប់ឬមនុស្សដែលសម្រាលច្រាសជើង ឱ្យមកធ្វើទឹកមន្តឱ្យផឹកលាប កឬឱ្យមកស្ទាបបំពង់កអ្នកស្លាក់ឆ្អឹងថា :
“របូតរលូតៗ! ...ឬថា របូតរលូតចេញមកៗ! ...ឬពុំនោះថា របូតរលូតចុះទៅៗ! ...; ចួនកាលឆ្អឹងនោះរបូតចេញមកឬរបូតធ្លាក់ចុះក្នុងក្រពះបាយទៅក៏មាន (ទម្លាប់បុរាណ)។”
(ម.ព. របូតមាត់)។
“”