វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
របើស
[រ-បើស]
សត្វឬរបស់អ្វីៗដែលបានដោយរើសហើយ ដាច់អាល័យពីម្ចាស់ដើម ត្រូវបានជាសម្បត្តិសម្រាប់រាជការ :
សត្វឬរបស់អ្វីៗដែលបានដោយរើសហើយ ដាច់អាល័យពីម្ចាស់ដើម ត្រូវបានជាសម្បត្តិសម្រាប់រាជការ :
សត្វឬរបស់អ្វីៗដែលបានដោយរើសហើយ ដាច់អាល័យពីម្ចាស់ដើម ត្រូវបានជាសម្បត្តិសម្រាប់រាជការ :
“គោរបើស, សេះរបើស, ទ្រព្យរបើស។”
(ព.ប្រ.) កូនក្មេងដែលដើរអាវ៉ាសែដាច់សង្វែង ចោលផ្ទះលំនៅឬស្រុកទេស, មានគេរើសយកមកចិញ្ចឹមរក្សា (ដោយទំនងត្រូវច្បាប់), ក៏ហៅ របើស បានដែរ :
“ក្មេងរបើស, កូនរបើស។”
ទីតាំងដោយឡែកមួយរបស់ក្រុងសម្រាប់ទុកជាបណ្ដោះអាសន្ននូវរបស់របរ ឬសត្វដែលគ្មានសណ្ដាប់ធ្នាប់នៅទីសាធារណៈ ហើយដែលត្រូវបានសមត្ថកិច្ចរឹបអូស ប្រមូល ឬរើសបាន។
“”