វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រមត់
គុ. [រ-មត់]
ដែលធ្លាប់តែរត់គេចពួន, ដែលមានពុតត្បុត, ដែលមានចិត្តវៀចវេរគេចកែរឿយៗ :
ដែលធ្លាប់តែរត់គេចពួន, ដែលមានពុតត្បុត, ដែលមានចិត្តវៀចវេរគេចកែរឿយៗ :
ដែលធ្លាប់តែរត់គេចពួន, ដែលមានពុតត្បុត, ដែលមានចិត្តវៀចវេរគេចកែរឿយៗ :
“មនុស្សរមត់, គោរមត់។ (ព.កា.) ថា រីជនរមត់ គំនិតរំពត់ វៀចវេរវរវឹក របិញរបុញ យប់ថ្ងៃល្ងាចព្រឹក គេឱ្យបាយទឹក រមឹលគុណគេ។”