វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រម្ងក
ន. [រំ-ងក]
អន្ទាក់មានដងកាន់ទាក់ផ្ទាល់ដៃបាន :
អន្ទាក់មានដងកាន់ទាក់ផ្ទាល់ដៃបាន :
អន្ទាក់មានដងកាន់ទាក់ផ្ទាល់ដៃបាន :
“រម្ងកទាក់ឆ្កែ; ស្រុកកើតទុរ្ភិក្សខ្លាំង មនុស្សខ្លះហ៊ានយករំងកទាក់កឆ្នាំងបាយ ទាញកន្ត្រាក់យកទៅបរិភោគ។”
(មហាវេស្សន្តរជាតក កណ្ឌហិមពាន្ត)។