វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រស្ស
គុ. [រ័ស-សៈ]
ខ្លី; ដែលមានរូបរាងខ្លី; តឿ; ទាបកន្តិល, កន្តុញ។
ខ្លី; ដែលមានរូបរាងខ្លី; តឿ; ទាបកន្តិល, កន្តុញ។
ខ្លី; ដែលមានរូបរាងខ្លី; តឿ; ទាបកន្តិល, កន្តុញ។
“”
មនុស្សតឿ, សត្វតឿ។
“”
ស្រៈមានសំឡេងខ្លី; សម្រាប់ប្រើក្នុងភាសាបាលីមាន ៣តួ គឺ អ, ឥ, ឧ; ខាងភាសាសំស្ក្រឹតមាន ៦តួគឺ អ, ឥ, ឧ, ឫ, ឭ, អះ; ខាងភាសាខ្មែរមាន ៤តួគឺ អិ, អឹ, អុ, អះ (សម្រាប់ភាសាខ្មែរ, ស្រៈ អ នេះមិនទៀង គឺជួនកាលជា រស្សៈ ជួនកាលជាទីឃៈ តាមសូរសំឡេងជា អៈ ខ្លី និង អ វែង, ដូចជា ប៉ប្រក, ប៉ប្រង, ទទ្រម, ពពក, ពភល អ.ថ. ប៉ៈប្រក, ប៉ៈប្រង, ទៈទ្រម, ពៈពក, ពៈភល; ប៉ៈ, ទៈ, ពៈ ជារស្សៈ; ប្រក, ប្រង, ទ្រម, ពក, ភល ជាទីឃៈ ឬជា គរុ) ; ស្រៈទាំងប៉ុណ្ណេះហៅថា ស្រៈរស្សៈ ឬ រស្សសរៈ។
“”
(ព.ផ្ទ. ស្រៈទីឃៈឬទីឃៈឬទីឃសរៈ)។