វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រអឹក
គុ.កិ., គុ. [រ-អឹក]
ដែលកម្រើកតិចៗ ញាប់រន្ថាន់ព្រោះអរឬភ័យ (ចំពោះតែចិត្ត) :
ដែលកម្រើកតិចៗ ញាប់រន្ថាន់ព្រោះអរឬភ័យ (ចំពោះតែចិត្ត) :
ដែលកម្រើកតិចៗ ញាប់រន្ថាន់ព្រោះអរឬភ័យ (ចំពោះតែចិត្ត) :
“អររអឹក, នឹកភ័យរអឹក។”
ដែលស្រួលឥតរអាក់រអួល :
“ផ្លូវស្រួលរអឹក។”
ដែលស្រុះស្រួលត្រូវមាត់ត្រូវពាក្យគ្នា :
“និយាយគ្នារអឹក។”