វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រាតត្បាត
កិ. [រាត-ត្បាត]
រុករានយករបស់អំពីអ្នកនេះខ្លះអ្នកនោះខ្លះដោយទទូចឱ្យខាងតែបាន, រុករាន លុកលុយនាំឱ្យប៉ះពាល់ដល់សេចក្ដីសុខនិងការរស់នៅ :
រុករានយករបស់អំពីអ្នកនេះខ្លះអ្នកនោះខ្លះដោយទទូចឱ្យខាងតែបាន, រុករាន លុកលុយនាំឱ្យប៉ះពាល់ដល់សេចក្ដីសុខនិងការរស់នៅ :
រុករានយករបស់អំពីអ្នកនេះខ្លះអ្នកនោះខ្លះដោយទទូចឱ្យខាងតែបាន, រុករាន លុកលុយនាំឱ្យប៉ះពាល់ដល់សេចក្ដីសុខនិងការរស់នៅ :
“ដើររាតត្បាតយកនេះយកនោះពីបងប្អូនរាល់ផ្ទះ, សត្វរុយរាតត្បាតអ្នកភូមិនៅខេត្តកំពង់ស្ពឺ។”
ដែលឆ្លងរាលដាលទៅគ្រប់ទិសទី :
“ជំងឺរាតត្បាត រោគរាតត្បាត។”