វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រាត្រី
ន. [រា-ត្រី]
យប់, វេលាយប់។
យប់, វេលាយប់។
យប់, វេលាយប់។
“”
(ម.ព. រត្តិកាល)។
“”
(ម.ព. រត្តិចរ)។
“”
ទឹកសន្សើម។
“”
(ម.ព. រត្តិភាគ)។
“”
ព្រះចន្ទ្រ។
“”
រាត្រីវិភាត អរុណោទ័យ (ពេលព្រឹកព្រាង, វេលាបំព្រាង)។
“”
ការប្រជុំគ្នាក្នុងរាត្រី, ទីប្រជុំគ្នាពេលយប់។ ច្រើនប្រើចំពោះទីប្រជុំដែលមានរបាំឬមហោស្រពផ្សេងៗ ជាគ្រឿងកម្សាន្តផង។
“”
សួស្ដីក្នុងវេលាយប់; ពាក្យសម្រាប់ឱ្យពរគ្នាក្នុងវេលាយប់ (ប្រើតាមសម័យនិយម), បានសេចក្ដីថា សូមឱ្យមានសួស្ដីក្នុងវេលាយប់!
“”
ឈើតូចមួយប្រភេទ មានផ្កាក្រអូបតែក្នុងវេលាយប់, ជាពួកភូតគ្រាម កាច់ដើមដោតបណ្ដុះបាន, ជាឈើចាញ់ទឹក :
“ផ្ការាត្រី។”
(ព.ផ្ទ. អរុណសុវត្ថិ!ឬអរុណសួស្ដី!; សាយណ្ហសុវត្ថិ!ឬសាយណ្ហសួស្ដី!)។