រាវី

ដែលបញ្ចេញសម្រែកកងរំពង, ដែលស្រែកហ៊ោ។

ខ្មែរបុរាណប្រើពាក្យនេះជា កិ. ឬ ន. សំដៅសេចក្ដីថា "បៀតបៀន, ច្បាំង, រំអុកឱ្យ ឬការបៀតបៀន, ចម្បាំង, ការរំអុកឱ្យ" (ប្រទះឃើញប្រើតែក្នុងកាព្យបុរាណមានកាព្យរាមកេរ្តិ៍ជាដើម)។