វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រាំងគន្លង
ដែលមានបន្ទះចុងកន្ទុយទទឹងចន្លោះជើងក្រោយទាំងពីរ (ចំពោះតែកន្ទុយដំរី) :
ដែលមានបន្ទះចុងកន្ទុយទទឹងចន្លោះជើងក្រោយទាំងពីរ (ចំពោះតែកន្ទុយដំរី) :
ដែលមានបន្ទះចុងកន្ទុយទទឹងចន្លោះជើងក្រោយទាំងពីរ (ចំពោះតែកន្ទុយដំរី) :
“កន្ទុយរាំងគន្លង។ (ដំរីដែលមានលក្ខណៈកន្ទុយយ៉ាងនេះរាប់ថាជាដំរីមង្គលប្រសើរ) ...មានដំណើរល្គាយល្គងកន្ទុយរាំងគន្លង បោសព្រះធរណី (ព.ទេ.) ក្នុងមហាវេស្សន្តរជាតកប្រែរយ។”
ដែលការពារមិនឱ្យគេចូលមកក្នុងគន្លងឬក្នុងនាទីរបស់ខ្លួន :
“មាន់រាំងគន្លង។”
ដែលដើរខុសផ្លូវដោយបែរគូទចេញក្រៅហាក់ដូចជារាំងទទឹងគន្លង :
“គោរាំងគន្លង។”