វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រឹប
កិ. [រឹប]
ទាញសំរុកឱ្យចូលទៅមុខឬឱ្យថយក្រោយ :
ទាញសំរុកឱ្យចូលទៅមុខឬឱ្យថយក្រោយ :
ទាញសំរុកឱ្យចូលទៅមុខឬឱ្យថយក្រោយ :
“រឹបទូកចូល។”
អូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកដែលមានទោស ដាក់ជារបស់រាជការ តាមលក្ខណៈច្បាប់បញ្ញត្ត :
“មានទោសត្រូវរឹប (ស. រិប)។”
សង្កត់សង្កិនជិះជាន់យកទ្រព្យសម្បត្តិឥតមានត្រាប្រណី ដាក់ជារបស់រាជការឬយកជាប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ដោយអាងអាជ្ញាសឹកជាអំណាច។
“”
រឹបដោយអូសយករបស់ទ្រព្យតាមអំណាចច្បាប់ (ចំពោះតែច្បាប់បើកអំណាចឱ្យ)។
“”
(ម.ព. របឹប ផង)។