វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រឹល
គុ. [រឹល]
ដែលទាលព្រោះសឹក; ដែលអន់មុត; ដែលរេចខ្លី :
ដែលទាលព្រោះសឹក; ដែលអន់មុត; ដែលរេចខ្លី :
ដែលទាលព្រោះសឹក; ដែលអន់មុត; ដែលរេចខ្លី :
“កាំបិតរឹល; ស្មៅរឹល។”
(ព.ប្រ.) គំនិតឬចិត្តដែលស្រុញទញ់ទាល់ ឥតលូសលាស់ចម្រើន។
“”
(ម.ព. គំនិតរឹល)។
“”
ចំណេះដែលឥតលូតលាស់ មានតែគាំងឬភ្លេចភ្លាំងទៅវិញ។
“”
ប្រាជ្ញាទាល, ទាល់, ទញ់, តុះ។
“”
(ម.ព. រេច ផង)។