វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រួស
គុ.កិ., គុ. [រួស]
រហ័ស, ឆាប់។
រហ័ស, ឆាប់។
រហ័ស, ឆាប់។
“”
គោដែលរហ័សស្រណុកប្រើ។
“”
ឆ្នាំងដែលដាំឆាប់ពុះទឹក។
“”
ដែលបានមាត់បានពាក្យឆាប់ស្ដីនិយាយ :
“មនុស្សរួសមាត់រួសក។”
ឆាប់រ៉ា :
“(ព.កា.) ប្រញាប់រួសរ៉ា បង្អង់ដល់ណា ឱ្យខាតវេលា ឆាប់ៗវៃៗ កុំឈររេរាយើងទាំងអស់គ្នា ជាកម្មករ។ ការមានកម្រិត លោកដាក់កំហិត ឱ្យយើងឈូឆរ កាន់ការរទែង ប្រឹងប្រែងសាទរ មិនឱ្យមានឈរ ឈប់ខុសពេលម៉ោង។”