វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រៀង
កិ., គុ.កិ. [រៀង]
ដាក់តាមលំដាប់; ធ្វើឱ្យត្រូវលំដាប់, ឱ្យត្រូវរបៀប, ឱ្យត្រូវជួរ, ឱ្យជាជួរ :
ដាក់តាមលំដាប់; ធ្វើឱ្យត្រូវលំដាប់, ឱ្យត្រូវរបៀប, ឱ្យត្រូវជួរ, ឱ្យជាជួរ :
ដាក់តាមលំដាប់; ធ្វើឱ្យត្រូវលំដាប់, ឱ្យត្រូវរបៀប, ឱ្យត្រូវជួរ, ឱ្យជាជួរ :
“រៀងលេខ, ដាក់រៀងគ្នា, ឈររៀងគ្នា, ដើមឈើដុះរៀងគ្នា។”
ដែលតៗគ្នាតាមលំដាប់; ដរាប :
“រៀងតាមផ្លូវ; តែងមានរៀងមក។”
រាល់, សព្វ, គ្រប់ :
“រៀងខ្លួន, រាល់ខ្លួន, សព្វខ្លួន។”
រាល់ខ្លួន, សព្វខ្លួន។
“”
រៀងដរាប។
“”
រាយតាមលំដាប់។
“”
រាល់ថ្ងៃជាដរាប។
“”
លេខដែលរៀងតាមលំដាប់។
“”