វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រោយរាយ
កិ., គុ.កិ. [រោយ-រាយ]
ទម្លាក់, ជម្រុះឬធ្លាក់, ជ្រុះចុះរាត់រាយ :
ទម្លាក់, ជម្រុះឬធ្លាក់, ជ្រុះចុះរាត់រាយ :
ទម្លាក់, ជម្រុះឬធ្លាក់, ជ្រុះចុះរាត់រាយ :
“រោយរាយសំរាម; ផ្កាជ្រុះរោយរាយ។”
ដែលរាយពពាយ, រដាច់រដោច រប៉ិចរប៉ី :
“របស់រោយរាយ, ទ្រព្យរោយរាយ។”
ដែលឃ្លៀងឃ្លាត, ឥតប្រយោជន៍, យកជាការពិតពុំបាន :
“ពាក្យរោយរាយ (សម្ផប្បលាប)។”