វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រោរព
ន. [រោ-រប់]
ឈ្មោះឋាននរកមួយមានសូរសម្រែកកងរំពង។
ឈ្មោះឋាននរកមួយមានសូរសម្រែកកងរំពង។
ឈ្មោះឋាននរកមួយមានសូរសម្រែកកងរំពង។
“”
(ព.ប្រ.) ដែលអនាថាមានទុក្ខវេទនាខ្លាំង ស្រែកថ្ងូរឮរំពងឥតស្រាកឬដែលគគ្រក់កខ្វក់សព្វអន្លើ :
“មនុស្សរោរព, ផ្ទះរោរព។”
(ម.ព. មហារោរព ក្នុងពាក្យ មហា ផង)។