វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រំកាច់
ន. [រំ-កាច់]
កម្ទេចឈើ, កម្ទេចឧស, កម្ទេចចំណាំងតូចៗ, កម្ទេចរងើកភ្លើងជាដើម :
កម្ទេចឈើ, កម្ទេចឧស, កម្ទេចចំណាំងតូចៗ, កម្ទេចរងើកភ្លើងជាដើម :
កម្ទេចឈើ, កម្ទេចឧស, កម្ទេចចំណាំងតូចៗ, កម្ទេចរងើកភ្លើងជាដើម :
“រំកាច់ឈើ, រំកាច់ឧស, រំកាច់ភ្លើង។”
(ព.ប្រ.) ដែលតូចទាប, សាបរលាប :
“រំកាច់មនុស្ស (ព. ម.)។”