វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រំជួល
កិ. [រំ-ជួល]
ជ្រួល, កក្រើកជ្រួលឡើង, យោលខ្ជោលៗឡើង :
ជ្រួល, កក្រើកជ្រួលឡើង, យោលខ្ជោលៗឡើង :
ជ្រួល, កក្រើកជ្រួលឡើង, យោលខ្ជោលៗឡើង :
“ទឹកសមុទ្ររំជួល។”
ដំណើរកក្រើកជ្រួលឡើង, អាការៈយោលខ្ជោលៗឡើង :
“រំជួលសមុទ្រ។”
ដំណើរបក់បោកខ្លាំង :
“រំជួលខ្យល់។”
ដំណើរជ្រួលច្របល់ខ្លាំង :
“ស្រុកកើតរំជួល, អ្នកស្រុកមានរំជួល ...។”
ដំណើរជ្រួលភ្នកនឹកខ្លាំង :
“រំជួលចិត្ត។”
ខ្យល់បក់បោកខ្លាំង។
“”
ចិត្តជ្រួលភ្នកនឹកដល់ដោយស្នេហា ឬដោយមានចំណង់ខ្លាំង។
“”
ផ្អើលជ្រួលខ្លាំង។
“”