វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រំលើក
កិ. [រំ-លើក]
ពោលពាក្យបូរបាច់លើកយកគុណូបការៈដែលខ្លួនបានធ្វើហើយ ឱ្យគេដឹងថាខ្លួនមានគុណលើគេ ហើយដែលគេធ្វើឱ្យទាស់ចិត្ត :
ពោលពាក្យបូរបាច់លើកយកគុណូបការៈដែលខ្លួនបានធ្វើហើយ ឱ្យគេដឹងថាខ្លួនមានគុណលើគេ ហើយដែលគេធ្វើឱ្យទាស់ចិត្ត :
ពោលពាក្យបូរបាច់លើកយកគុណូបការៈដែលខ្លួនបានធ្វើហើយ ឱ្យគេដឹងថាខ្លួនមានគុណលើគេ ហើយដែលគេធ្វើឱ្យទាស់ចិត្ត :
“រំលើកគុណ។”
(ម.ព. រំលើករំឭក)។
“”
រំលើកបើកចំហគាស់កកាយសើរើយកឧបការគុណមកបូរបាច់អស់គ្មានសល់។
“”
រំលើកឱ្យគេនឹកឃើញឧបការគុណដែលខ្លួនបានធ្វើហើយចំពោះខ្លួនគេអ្នករម្លុបគុណនោះ។
“”