វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
លញ់
កិ. [លុញ]
ធ្វើវត្ថុទន់ជ្រាយឱ្យមូលដោយយកបាតដៃប្រមៀលទៅប្រមៀលមករឿយៗ :
ធ្វើវត្ថុទន់ជ្រាយឱ្យមូលដោយយកបាតដៃប្រមៀលទៅប្រមៀលមករឿយៗ :
ធ្វើវត្ថុទន់ជ្រាយឱ្យមូលដោយយកបាតដៃប្រមៀលទៅប្រមៀលមករឿយៗ :
“លញ់ទៀន, លញ់ដី។”
ពពៀចដីជ្រាយវីវាចរឿយៗឱ្យស្មើឱ្យស្អាត :
“លញ់លាន។”
អង្អែលឈ្លីរឿយៗ :
“លញ់កំភួនជើង, លញ់សរសៃ។”
ឈូសឈើឱ្យមូលឱ្យស្អាត :
“លញ់សសរ។”
(ព.ប្រ.) ធ្វើការស្ទើរៗមិនពេញដៃមិនពេញកម្លាំង :
“ធ្វើការលញ់ៗ។”