វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
លាភ
ន. [លាប]
ការបាន, ដំណើរប្រទះលើការបាន, អ្វីៗដែលគួរបាន; ចំណេញ :
ការបាន, ដំណើរប្រទះលើការបាន, អ្វីៗដែលគួរបាន; ចំណេញ :
ការបាន, ដំណើរប្រទះលើការបាន, អ្វីៗដែលគួរបាន; ចំណេញ :
“មានលាភ, កើតលាភ, ខាតលាភ។”
(ម.ព. ធម្មលាភ)។
“”
ការបាននូវបច្ច័យ។
“”
ការបានកូន។
“”
ដែលជាប់ជំពាក់ដោយលាភ, ដែលញ៉ាមព្រោះធ្លាប់តែបាន; សេចក្ដីជាប់ចិត្តក្នុងលាភ។
“”
ចំណង់ឬសេចក្ដីស្លន់ស្លោទៅរកលាភ។
“”
សេចក្ដីអន្តរាយលាភ។
“”
ការខូចលាភ, ដំណើរខាតខានបាន។
“”
លាភនិងសក្ការៈ។
“”
សេចក្ដីត្រេកអរចំពោះតែត្រឹមលាភរបស់ខ្លួន គឺបានប៉ុន្មានយកប៉ុណ្ណោះ មិនរវះរវាមហួសពីការបាន។
“”
(ម.ព. លាភសម្ប័ទ)។
“”
សេចក្ដីសមប្រកបដោយការបាន។
“”
ការបាននិងការខានបាន ឬការខាតបង់។
“”
(ម.ព. មិត្តលាភ)។
“”