វចនា.វចនានុក្រមខ្មែរ
បានរក្សាទុក
ទំព័រដើមវចនានុក្រមលោតអន្ទាក់
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

លោតអន្ទាក់

ន. [លោត-អន់-ទាក់]

ឈ្មោះល្បែងមួយប្រភេទសម្រាប់ពួកក្មេងប្រុសលេង, ចែកអ្នកលេងជាពីរពួក, មួយពួកអង្គុយដំកង់ឱ្យឃ្លាតៗ ចាប់កាន់ចុងដៃគ្នា, មួយពួកចាំលបលោតរំលងអន្ទាក់ដៃចូលក្នុងវង់អ្នកអង្គុយ ហើយលោតចេញវិញ, បើអ្នកអង្គុយលើកដៃគ្រវាសត្រូវជើងអ្នកលោត, ត្រូវឱ្យពួកអ្នកលោតមកអង្គុយដំកង់កាន់ដៃគ្នា, ពួកអ្នកអង្គុយដំកង់មុនត្រូវលោតវិញ; ជាល្បែងហាត់ប្រាណ ឱ្យប៉ិនខាងការលួចល្បក់ចូលក្នុងចំណោមឬដោះខ្លួនចេញពីចំណោម :

រក្សាទុកក្នុងបញ្ជី រំលឹកពាក្យនេះ
ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ
១

ឈ្មោះល្បែងមួយប្រភេទសម្រាប់ពួកក្មេងប្រុសលេង, ចែកអ្នកលេងជាពីរពួក, មួយពួកអង្គុយដំកង់ឱ្យឃ្លាតៗ ចាប់កាន់ចុងដៃគ្នា, មួយពួកចាំលបលោតរំលងអន្ទាក់ដៃចូលក្នុងវង់អ្នកអង្គុយ ហើយលោតចេញវិញ, បើអ្នកអង្គុយលើកដៃគ្រវាសត្រូវជើងអ្នកលោត, ត្រូវឱ្យពួកអ្នកលោតមកអង្គុយដំកង់កាន់ដៃគ្នា, ពួកអ្នកអង្គុយដំកង់មុនត្រូវលោតវិញ; ជាល្បែងហាត់ប្រាណ ឱ្យប៉ិនខាងការលួចល្បក់ចូលក្នុងចំណោមឬដោះខ្លួនចេញពីចំណោម :

ឧទាហរណ៍

“គេច្រើនលេងលោតអន្ទាក់តែក្នុងវេលាយប់ខែភ្លឺ។”

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់
កន.កកគុ.កិ., គុ.កករន.