វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
លំញង
គុ. [លំ-ញង]
ទងវង, ញ៉ែងញ៉ង, ល្វតល្វៃ, (ច្រើនប្រើតែក្នុងកាព្យ) :
ទងវង, ញ៉ែងញ៉ង, ល្វតល្វៃ, (ច្រើនប្រើតែក្នុងកាព្យ) :
ទងវង, ញ៉ែងញ៉ង, ល្វតល្វៃ, (ច្រើនប្រើតែក្នុងកាព្យ) :
“ស្រីស្រស់ទងវង ដំណើរលំញង ឥតឆ្គងត្រង់ណា ទាស់តែពុំបាន ឮស័ព្ទវាចា សុំនាងកញ្ញា ថាម៉េចខ្លះមក។”
ឈ្មោះត្រប់មួយប្រភេទ ផ្លែតូចៗ ជាចង្កោម សម្បុរបៃតង រសខារបន្តិចៗ, ប្រើជាបន្លែ ឬជាអន្លក់បាន, ងាយដុះឯងមិនបាច់ដាំ :
“ត្រប់លំញង។”
(ហៅ ត្រប់ពុតលំញង ក៏បាន, ហៅតាមទម្លាប់ដោយស្រុក)។