វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
លំទោន
កិ. [លំ-ទោន]
បង្អោនឬបន្ទន់កាយវាចាឱ្យទន់ភ្លន់ ឱ្យសុភាព :
បង្អោនឬបន្ទន់កាយវាចាឱ្យទន់ភ្លន់ ឱ្យសុភាព :
បង្អោនឬបន្ទន់កាយវាចាឱ្យទន់ភ្លន់ ឱ្យសុភាព :
“លំទោនកាយ បន្ទន់កាយ។ ...ប្រើឱនលំទោន កុំបីមានឆ្គង ប្រាជ្ញាបុណ្យផង កើតដោយប្រតិបត្តិ... (សាស្ត្រាច្បាប់ក្រម)។”