វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
លំអុត
កិ. [លំ-អុត]
លំទោន, ឱនទន់ទាប (ចំពោះតែកាយ, វាចា, ចិត្ត) :
លំទោន, ឱនទន់ទាប (ចំពោះតែកាយ, វាចា, ចិត្ត) :
លំទោន, ឱនទន់ទាប (ចំពោះតែកាយ, វាចា, ចិត្ត) :
“លំអុតកាយថ្វាយបង្គំ លំអុតវាចាទន់ផ្អែម លំអុតចិត្ត។”
ដើរឱនបន្ទន់កាយ។
“”
(ម.ព. លំអុតលំអូន)។
“”
ឱនបន្ទន់កាយឬវាចាឱ្យរាបទាប ឬក៏បង្អោនបន្ទន់ចិត្តទៅរកផ្លូវល្អ។
“”