វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
លំឱន
កិ. [លំ-អោន]
ធ្វើឱ្យឱន, បង្អោន, បន្ទន់ចុះ, (ចំពោះតែកាយ, វាចា, ចិត្ត) :
ធ្វើឱ្យឱន, បង្អោន, បន្ទន់ចុះ, (ចំពោះតែកាយ, វាចា, ចិត្ត) :
ធ្វើឱ្យឱន, បង្អោន, បន្ទន់ចុះ, (ចំពោះតែកាយ, វាចា, ចិត្ត) :
“លំឱនកាយ, លំឱនវាចា, លំឱនចិត្ត។”
(ម.ព. លំអុត ផង)។