វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ល្គឹក
ន. [ល្គឹក]
ដំណើរមោះមៃ, មោះហ្មង, ហ្មងឆ្គង; ការភ្លាត់ទាស់ដំណើរ, ទាស់ច្បាប់ :
ដំណើរមោះមៃ, មោះហ្មង, ហ្មងឆ្គង; ការភ្លាត់ទាស់ដំណើរ, ទាស់ច្បាប់ :
ដំណើរមោះមៃ, មោះហ្មង, ហ្មងឆ្គង; ការភ្លាត់ទាស់ដំណើរ, ទាស់ច្បាប់ :
“ស្រឡាញ់រាប់អានគ្នាមិនដែលមានល្គឹកទេ។”
មានមោះមៃ, មានឆ្គង; មានទាស់នឹងច្បាប់ :
“ខុសឆ្គងបន្តិចបន្តួចគួរអត់ឱនទៅ កុំឱ្យល្គឹកនឹងគ្នា!”
គាប់ណាតែ; គាប់តែ :
“ហាមផ្ដាច់មិនឱ្យសាធារណជនចូលតាមទ្វារនេះ, ល្គឹកណាតែមិនស្តាប់, ត្រូវ ...ស្ដីបន្ទោសជាទម្ងន់; ឬ ល្គឹកតែឈ្មោះណាមិនស្តាប់, ត្រូវ ...។”
បើឮ, ទោះបីឮ (ព.បុ.) :
“ល្គឹកឮគេនិយាយ ...។”
(ម.ព. សាកសួរ ផង)។