វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ល្ងង់
កិ. [ល្ងង់]
មិនចេះ, មិនយល់ :
មិនចេះ, មិនយល់ :
មិនចេះ, មិនយល់ :
“ខ្ញុំល្ងង់គិតមិនលេច។”
ដែលមិនចេះ, មិនយល់ :
“មនុស្សល្ងង់ (ព.ទ.បុ.) ស្អប់ល្ងង់ស្រឡាញ់ចេះ ទើបមានចំណេះតាមសម័យនិយម។ បើល្ងង់កុំធ្វើចេះ បើឥតចំណេះត្រូវខំប្រឹងរៀន។”
(ម.ព. ល្ងង់ខ្លៅ)។
“”
ល្ងង់ឈឹងសូន្យដូចគេនៅក្នុងទីងងឹត។
“”
ឆោតផងល្ងង់ផង។
“”
ល្ងង់ព្រោះឥតបានរៀនសោះ។
“”
ល្ងង់ល្ងេល្ងើពុំយល់ការខុសត្រូវ។
“”
(ព.ផ្ទ. ចេះ)។