វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ល្មោភ
គុ. [ល្មោប]
ដែលមានលោភច្រើន ដែលមានសេចក្ដីត្រូវការច្រើនឥតអៀនខ្មាស :
ដែលមានលោភច្រើន ដែលមានសេចក្ដីត្រូវការច្រើនឥតអៀនខ្មាស :
ដែលមានលោភច្រើន ដែលមានសេចក្ដីត្រូវការច្រើនឥតអៀនខ្មាស :
“មនុស្សល្មោភ។”
ដែលរវះរវាមកាម។
“”
ល្មោភមិនចេះស្កប់ស្កល់។
“”
ដែលស៊ីច្រើន, រានចំណីហួសពេក។
“”