វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ល្អិន
គុ.កិ. [ល្អិន]
ដោយត្រជាក់ស្រួល :
ដោយត្រជាក់ស្រួល :
ដោយត្រជាក់ស្រួល :
“ត្រជាក់ល្អិន។”
សាច់ធាត់ទ្រលុកត្រជាក់ស្រួល សម្បុរស្រស់បស់។
“”
ពាក្យសម្រាប់ប្រើផ្សំជាមួយនឹងពាក្យ ល្អូក ថា សម្ដីល្អូកល្អិន, សម្ដីត្រជាក់ទន់ផ្អែមសុភាព។
“”
(ម.ប្រ.)។