វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ល្អូក
គុ. [ល្អូក]
ដែលស្ទាបឬប៉ះត្រូវមានសម្ផស្សត្រជាក់ស្រួល :
ដែលស្ទាបឬប៉ះត្រូវមានសម្ផស្សត្រជាក់ស្រួល :
ដែលស្ទាបឬប៉ះត្រូវមានសម្ផស្សត្រជាក់ស្រួល :
“សាច់ត្រជាក់ល្អូក។”
ដែលផ្អែមត្រជាក់ :
“រសផ្អែមល្អូក សម្ដីផ្អែមល្អូក។”
(ម.ព. ល្អិន)។
“”