វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ល្អៀច
គុ. [ល្អៀច]
ដែលជ្រាយ, សើមប៉ផ្ដៀចឬកខ្វក់គួរខ្ពើម :
ដែលជ្រាយ, សើមប៉ផ្ដៀចឬកខ្វក់គួរខ្ពើម :
ដែលជ្រាយ, សើមប៉ផ្ដៀចឬកខ្វក់គួរខ្ពើម :
“ជ្រាយល្អៀច, ដីសើមល្អៀច។”
អ្នកស្រុកខ្លះប្រើពាក្យនេះសំដៅសេចក្ដីថា "ខ្ពើម" ក៏មាន គេនិយាយថា ខ្ញុំល្អៀចណាស់! ខ្ញុំខ្ពើមណាស់!
“”