វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វង្កៈ
គុ. [វ័ង-កៈ]
កោង; វៀច; ក្ងិកក្ងក់; របែររបោរ; របិញរបុញ; កកិចកកុច។
កោង; វៀច; ក្ងិកក្ងក់; របែររបោរ; របិញរបុញ; កកិចកកុច។
កោង; វៀច; ក្ងិកក្ងក់; របែររបោរ; របិញរបុញ; កកិចកកុច។
“”
របត់; រំពត់; ...។
“”
អំពើកោង; អំពើវៀច; ការឆបោក។
“”
ភាវៈកោង, សេចក្ដីវៀច។
“”
(ម.ព. វង្កតា)។
“”
មិត្រកោង, មិត្រមានចិត្តវៀច។
“”
ទ្រង់ទ្រាយកោងឬវៀច។
“”
(ម.ព. វង្កមិត្ត)។
“”