វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វចនវិទ្យា
ន. [វៈ-ចៈ-ណៈ-វិត-ទ្យា]
ផ្នែកមួយនៃភាសាវិទ្យាដែលសិក្សាអំពីវាក្យសព្ទ ក្នុងនោះមាន ការបង្កើតពាក្យ ការប្រើពាក្យ ន័យនិងទំនាក់ទំនងន័យរបស់ពាក្យ ជាដើម។
ផ្នែកមួយនៃភាសាវិទ្យាដែលសិក្សាអំពីវាក្យសព្ទ ក្នុងនោះមាន ការបង្កើតពាក្យ ការប្រើពាក្យ ន័យនិងទំនាក់ទំនងន័យរបស់ពាក្យ ជាដើម។
ផ្នែកមួយនៃភាសាវិទ្យាដែលសិក្សាអំពីវាក្យសព្ទ ក្នុងនោះមាន ការបង្កើតពាក្យ ការប្រើពាក្យ ន័យនិងទំនាក់ទំនងន័យរបស់ពាក្យ ជាដើម។
“”
តាមសមគួរដល់ពាក្យ; ការអនុលោមតាមពាក្យ។
“”
គ្រឿងប្រដាប់ពាក្យ គឺសម្ដីសម្រាប់ប្រើកែមស៊ែមឱ្យស្រួលស្តាប់; សព្ទសម្រាប់ប្រើជាគ្រឿងប្រដាប់រំលេចពាក្យឱ្យស្រួលស្តាប់។
“”
ទីបំផុតឬទីបញ្ចប់សម្ដី, ចុងពាក្យ, ចុងសម្ដី។
“”