វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វដ្ដ
គុ. [វ័ត-ដៈ]
ដែលវិល; មូល, ដែលជាវង់មូល។
ដែលវិល; មូល, ដែលជាវង់មូល។
ដែលវិល; មូល, ដែលជាវង់មូល។
“”
ការវិលទៅមក; ដំណើរវិលកើតវិលស្លាប់; វង់មូល; តម្លៃសម្រាប់ចាយប្រើស្បៀង។
“”
ទុក្ខក្នុងវដ្ដៈ គឺទុក្ខសម្រាប់សត្វដែលវិលកើតវិលស្លាប់។
“”
ភ័យអំពីការវិលកើតវិលស្លាប់។
“”
ទីតាំងរបស់វដ្ដៈ, ឫសរបស់វដ្ដៈ។
“”
លោកគឺការវិលកើតវិលស្លាប់។
“”
ដំណើរអន្ទោលវិលកើតវិលស្លាប់។
“”
តំណវដ្ដៈ។
“”
(ម.ព. វដ្ដសង្សារ)។
“”